Sudan sebepler
HASRETİM (Tüm Dedelerime.)
Köyüme olan hasretim,belkide dedem Esbender COŞKUN'a olan vefa borcum beni bir site yapmaya sevk etti. (Ona söz verdiğim KÖydeki çiftliği yapamadım.) Yaptımda nitekim. İnsanları buluşturmayı,tanımadığım köylülerimle bir bir tanışmayı,ortak anılara sahip olnlara yeniden anılarını payşlaştırmayı, hatta anılarını anlatmayanları bile anlattırmayı başardım.
"Babam ve Oğlum" Filminin bir sahnesinde Çetin Tekindor.
- Açaydım kollarımı, dur diyeydim,gitme diyeydim. Saraydım kollarıbı bırakmayayadım." diyor oğlunu kaybedince.
Bende açtım kollarımı dikildim Dedegül yolu üstüne gitmeyin diye bağırıyorum.Yıkmayın sevgileri diyorum. Açın sizde kolarınızı tutun sevdiklerinizi salmayın diyorum. Sarılın sıkı sıkıya keşekelerle geçirmeyelim kalan ömrümüzü diyorum.
Bağırıyorum işte sesimin çıktığı kadar. Rahatsız olun istiyorum, Rahatsız olun ki kıpırdayın istiyorum. İboşunuz sizin için çıktı yola destek istiyorum. Tüm göçüp gidenlerin hatıraları için, saygınlığımız için, bebelerimizin onurları için diyorum. Duymuyormusunuz be. Duyun duyurun istiyorum.
Ben rahmetli dedemin son zamanlarında gözlerinde gördüm memleketin ne olduğunu. Yalvarıyorrdu hep gözleri. "İboş al götür beni diyordu buralardan topraklarıma al götür." O koca adam yalcvarıyordu bana. Ama ben sağıdım o yakarışlar karşısında. Anlamamazlıktan geliyordum. Nesi var buraların dede bak sıcak işte havalar kar yok,tipi yok diyordum. Deniz var dede diyordum koskoca deniz. Ama o gözler acıyla gülüyordu bu sözlerime. Çünkü o denizlerin değil Morevin çocuğuydu. Sahillerin değil yaylaların yiğit neferiydi. Bir taşın üstnde dostlarıyla sohbetten başka isteği yoktu kalan ömründe. Anlamamazlıktan geldik göz göre göre.
Anlayın artık istiyorum. Anlayalım istiyorum artık.Korkuyorum dedemin o boş acılı gözleriyle bakıyor olmaktan çocuklarımın gözlerine. Lanet olsun be lanet olsun vatana diyorum vatan. Çünkü ben bir bülbülüm koysanızda altın kafese kar etmez. İlla vatan diyorum. Anlayın artık illa vatan diyorum. Ama dostlarımla bezeli bir vatan kupkuru toprak değil. Ve biliyorum ki en çok dedem gülümseyecek gökyüzünden. Kahkahalar atacak.
Bir gün hasta yatağında yatarken canım dedem Sevindireyim diye dedim ki; "Dede okul bitiyor,gideriz senle Köye kurarız bir çiftlik.Ben öğretmenlik ederim,hemde sana yardım ederim." Birden doğruldu yatağından. " Sahi yaparız değil mi oğul yaparız."
Dedem, sen gel banagel söz alasını yaparız. Ne varki yapabileceğim zamanda sen yoksun yanımda. Dönsen be koca adam gelsen olmazmı ki. Özledim diyorum. Ordakiler özlem nedir bilmiyorlarmı ki.
1992 yılında Erzurum'a öğretmen olrak tayinim yapıldığında dedemde öğrenmişti bunu. "Beraber gideriz oğul." diyordu. Ben biliyordum ki Erzurum değil Dedegüldü onun derdi. Kuracaktık işte çiftliğimizi keyfimize bakacaktık. Ne bileyim ki bu sefer Azrail kesecekti yolumuzu. Yokmuydu koca dünyada başka işin be Azrail. Bir yıl daha bekleseydin ne olurdu sanki. Lanet olsun sanada emi lanet olsun.
Edebiyete gitmiş olan tüm Dedegüllü dedelerim. Affedin bizi, affedin ne olur. Kuramadık oralara çiftliklerimizi. Tütrümedik bacaları. Kaçtık uzaklara. Affedin affedin affedin. | 
